Noμίζεις ότι έχεις μαζέψει όλην την βιβλιογραφία (μιλάμε για ενάμιση χρόνο τώρα), για την ΠΤΥΧΙΑΚΗ σου, και ξαφνικά εμφανίζονται απ' το πουθενά και άλλα...
απ' το πουθενά...
Και φτου και απ' την αρχή...
αρχή...
Θα δώσω όμως αυτά που έχω στα χέρια μου, και μετά ας προστεθούν τα άλλα... Πρέπει να κινηθώ προς το ΠΤΥΧΙΟ, ταχέως....
Και να που συναντηθήκαμε, στην αρχή υπήρχε απορία εκ μέρους μου, θα μπορέσω να δώσω σωστά αυτά που ήθελα να πω;...Ή θα τα έκανα μαντάρα...
συναντηθήκαμε...
Ευτυχώς, ήμουν σαφής, αν και κάπου δεν τα πήγα πολύ καλά. Δεν είναι ότι δεν εκτιμώ την δουλειά του καθηγητή, μα κάπως πρέπει να περάσω τα μαθήματα.... και μόνον τα δικά του μού έχουν μείνει από υποχρεωτικά...
και κάπου 10 μού έχουν μείνει γενικώς...
Μείναμε στο... "του χρόνου"... μόνον που δεν ξέρω... αν θα υπάρξει... αυτό... Εκτός αυτο, χάνω το νο 2... (που το έχει ο συγκεκριμένος καθηγητής... ) αυτού του εξαμήνου...
δεν υπάρχει... λύση...
Πάμε για το έκτο έτος λοιπόν, και σε αυτό το σημείο...
Ξεκινάω: Να κάνεις μία ώρα και 20' να πας, όσο από εδώ ως το Περιγιάλι της Κορίνθου.
Ένα Κοραλλένιο δειλινό
Να κάνεις δύο ώρες παρά ένα τέταρτο να γυρίσεις, γιατί είχανε διαδηλώσεις στο κέντρο (της Αθήνας).
Καλύτερα με το αεροπλάνο!
Να ακούγετε ένα τσίκι τσίκι, κάποια στιγμή στο αυτοκίνητό σου, στον γυρισμό, και να λες: Τώρα θα με αφήσει... (το αυτοκίνητο).
Τσίκι τσίκι...
Κι όλα αυτά, για να ακούσεις αυτό...
Mozart - Symphony No. 40 in G minor, K. 550 [complete]
(κάπου στο 15΄και 25΄΄)
και καμμιά δεκαριά σαν κι αυτό. Στο τέλος, δε του μαθήματος, να μην έχεις χαρτί να γράψεις, γιατί ξέχασες να πάρεις το τετράδιο των σημειώσεων, και δανείστηκες από κάποια καλή συνάδελφο, χαρτί. Και λίγο πριν το τέλος, να μην μπορείς να πάρεις καμμία φώτο, γιατί δεν είχες άλλη μπαταρία στο κινητό!
